`|★Lovin_you_TVXQ

SFiction Title :: Nang-Fan-Club’ [นังแฟนคลับ]

Rate : PG-13

Category : Romantic[?]-Comidy

Character : YooSu-Yunjae-Minhwan[ช-ญ]

Warning From ^^Lovin_you_TVXQ^^ :: เรื่องนี้สบายๆ(?)นะค่ะ ฮ่าๆ ไม่น่าจะเครียดรึดราม่าอะไรนะคาดว่า กวางตั้งใจแต่งมาจากมุมมองของแฟนคลับ ก็คงเป็นอะไรที่ฮาๆมากกว่า อาจจะไม่ถึง 10 ตอนแล้วก็จบกเลยเป็น SF แล้วก็ตอนจบอย่าไปคาดหวังอะไรกับมันมากนะ ฮ่าๆเพราะมันอาจจะไม่ได้จบสวยหรูอะไรเท่าไหร่ ฮ่าๆ

 

 

 

SFiction Title :: Nang-Fan-Club’ [นังแฟนคลับ] Part::1

 

สำหรับพวกเราแล้วความรักไม่จำกัดบุคคล

ไม่จำกัดเวลา หรือ สถานที่

เพราะเรารัก 

For me  รักพวกคุณนะ  ToYou

 

“กรี๊ดดดดด!!!!!!! ToYou  กรี๊ดดดดดดดดดดด”  เสียงกรีดร้องแห่งความดีใจดังไปทั่วพื้นที่แห่งนี้  งานแถลงข่าวคอนที่จะจัดขึ้นในปลายปีของคู่นักร้องหนุ่มดูโอ้ที่ Hot และโด่งดังที่สุดในช่วงเวลานี้

 

หญิงสาวมากมายต่างแกร่งแย่งชิงดีกันเพื่อพี่จะเข้าไปอยู่หน้าสุดของรั่วเหล็กที่กั้นเธอกับนักร้องหนุ่มให้ได้ รวมถึง คิมแจจุงและคิมจุนซู ชายหนุ่มหน้าหวานที่กำลังพยายามอย่างยิ่งเพื่อที่จะรักษาตำแหน่งหน้ารั่วกั้นนี้ไว้ให้ได้

 

“แจจุง..แกไหวไหม?...พยายามหน่อยนะอีกเดี๋ยว TOU ก็มาแล้ว”  เสียงแหบๆที่ฟังดูอาการไม่ค่อยสู้ดีนักดังขึ้นถามเพื่อนของตนอีกคนที่อาการคงไม่แพ้กันเลย

 

“อืม...ฉันไหว..ไม่เป็นไรหรอกจุนซู..ตอนยูโนวขึ้นมาฉันก็ดีขึ้นเองแหละ..ดูซิแกอีกไม่กี่ชั่วโมงเอง รอมาทั้งวันแล้วจะมาถ่อยตอนนี้ก็ไม่ใช่ For me ซิ”  แจจุงพูดเพื่อเรียกกำลังใจเขากับเพื่อนรักให้กลับมา  

 

อดตาหลับขับตานอนกันตั้งแต่ยังไม่เช้ามารอด้วยความหวังที่จะพบพน้าเพียงแค่ครั้งชั่วโมง  สำหรับพวกเราชาว For Me แล้วแค่นี้ก็คุ้มค่าแล้วล่ะนะ

 

 

 

เวลาค่อยๆไหลไปเรื่อยๆ จาก 1 นาที เป็น 2 นาที จาก 2 นาทีเป็น 2 ชั่วโมง  ในที่สุดอีกแค่เพียง 5 นาที Toyou ก็จะออกมาแล้ว

 

MCผู้ได้รับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการเดินออกมาเรียกเสียงกรี๊ดได้ทั้งจากชายและหญิงที่รอคอยมาเนินนานเพราะนั้นเป็นสัญญาณว่า TOYOU มาถึงแล้ว

 

“สวัสดีค่ะ!! ชาว For Me ทุกคน  ดิฉัน MC ปาร์คอึนเย ค่ะ......เป็นไงเหนื่อยไหมค้า!!!!!!!!!!!”  เอ็มซีสาวสวยที่แต่งตัวแต่งหน้าเปรี้ยวจี๊ดตะโกนถามขึ้นตามสคริปที่มีให้

 

“ม่ายยยยยยยยยยยยยเหนื่อยยยยยยยยย” เสียงชาวฟอร์มีตอบ หากแต่สีหน้าทุกคนแทบจะกลายเป็นผีดิบกันอยู่แล้ว

 

“แจ..แกว่าMC เยๆ ไรนี้หน้าคุ้นๆไหม?” เสียงฉบับโลมาถามมาแหบพร่า

 

“อืม...นั้นดิ ฉันก็ว่าจะถามแกอยู่...เหมือนเคยเห็นที่ไหนฟ่ะ  นึกไม่ออกอ่ะ  รู้สึกว่าจะสำคัญด้วยนะ”  หนุ่มหน้าหวานสองคนขมวดคิ้วขึ้นเป็นปม  แต่แล้วแต่รอดก็คิดกันไม่ออกอยู่ดีจนกระทั้งเวลาที่พวกเขารอคอยก็มาถึง

 

 

“และตอนนี้เองพวกเขามาแล้วค่ะ  Micky  U-know…..ToYouuuuuuuuuuuuuu”  

 

“กรี๊ดดด!!!!!”  เสียงบรรดาแฟนคลับทั้งหลายต่างกรี๊ดกร๊าดกันสุดชีวิต

 

“อ้ายยยย!!!!!!!!!แกกกก แก  อิแจ  พ่อไกน้อยของฉัน ชอน  ชอนมาแล้วววว  อ้ายยยยยพ่อเจ้าประคู๊ณริมฝีปากเซ็กซี่ได้ใจโลมามักมาก อ้ายยยยย”  จุนซูกรี๊ดกร๊าดโวยวายไม่หยุด  ไอดอลของเขามาแล้ว

 

คนที่เขาหลงรักมาตลอด 6 ปีที่เปิดตัว แม้จะรู้ว่าเรื่องระหว่างเขากับไอดอลมันไม่มีทางเป็นไปได้เลยก็ตาม

 

“โฮกก!! รู้แล้วโว้ย!! พ่อหมีของฉันก็มาแล้วววว กรี๊ด!! ผู้ชายอะไรหล่อได้อีก  น่าเล็กจังเลยพ่อคู๊ณ  อ้ายๆ ปากแอบห้อยเหมือนกันแฮะ กรี๊ด!! หมียุนนน”   ทางฝ่ายนี้เองก็เหมือนกัน  แจจุงเองก็คงสถานการ์ณเดียวกันกับจุนซู

 

รักคนละโลกแบบนี้ต่อให้ทำบุญสัก 100 วัด ความเป็นไปได้ก็มีแค่ 1% เท่านั้น

การแถลงข่าวยังดำเนินต่อไปเรื่อยๆ  จนกระทั้งเลิกไปในที่สุด  คอนอัลบั้มที่ 5 ของ TO_U บัตรยังคงขายดีเทน้ำเทท่าเรียกได้ว่าหากอัลบั้มหรือคอนของพวกเขาออกมาไหร่ ศิลปินอื่นจะเป็นหมันโดยทันที 

หลังงานเลิกสภาพแฟนคลับแต่ละคนไม่ต่างอะไรกับเพิ่งขึ้นมาจากนรกกันเลยทีเดียว  นรกเปื้อนยิ้ม...

 

“แฮกๆ...เหนื่อย..เหนื่อยชิบ...โอยยยย...” 

“แจ..แก..แฮกๆ..ฉันว่า..เรา..ไปหาอะไรกินกันหน่อยไหม...แฮกๆ...หิว...หิวชะมัดเลย”

“ฉันก็กะจะชวนแกเหมือนกัน แต่กลัวแกเหนื่อย..แฮกๆ..เลยว่าจะไปกินที่บ้าน..แต่ก็นะกว่าจะถึงบ้านอีกนานหากินไปก่อนก็ดี  ว่าแต่จะกินอะไรล่ะ ?”  แจจุงถามจุนซู ก่อนที่ตนเองจะพยายามคิด

“ไปกินของดีๆบ้างดีไหมว่ะแก...ฉันว่าที่ร้านอื่นคงเต็มหมดอ่ะ...ไปหาร้านเงียบๆ  แอร์เย็นๆดีกว่าถึงแพงแต่ก็ดีกว่าแม่งนอนตายกันอยู่ตรงนี้อ่ะ”  จุนซูออกความเห็น 

 

ร่างบางใช้ความคิดทบทวนคำพูดของเพื่อนสักพักก่อนที่จะตกลงปลงใจกันที่จะเลือกความสุขทางกาย เงินหายไปทำงานเอาใหม่ก็ได้   สองหนุ่มหน้าหวานที่สภาพดูไม่ได้เต็มทนค่อยๆเดินเข้าห้าง  ลัดเลาะทางที่คนไปน้อยที่สุดเพื่อที่จะหลีกเลี่ยงทางคนสัจจรไปมา

ร้านอาหารของห้างดังแห่งนี้ร้านหนึ่งที่อยู่ชั้น 11 มีทางขึ้นลิทฟ์เฉพาะอยู่หลังห้างซึ่งค่าใช้บริการก็แพงบรรลัยแต่ตัดสินใจมาแล้วมันช่วยไม่ได้  บัตรคอนก็จองแล้ว โอนเงินค่าอัลบั้มแล้ว ค่าโรงแรมเดียวกับ ToYou ก็เจียดไว้จ่ายแล้วคงไม่ต้องอดเก็บเงินหรอก

 

“นี่แจแกว่าที่นั่งที่เราจองกันมันจะดีเปล่าวะ...ฉันว่าน่าจะไปยืนมากกว่าไหมอ่ะ” โลมาถามเสียงใส  ขณะที่สองขากำลังเดินตรงเข้าไปที่ลิฟต์ข้างหน้าอย่างไม่เร่งรีบนัก

 

“ไม่รู้ว่ะแต่ช่วยไม่ได้นิแกคอนมันมีต่อนิถ้าวันแรกแกยืน ฉันว่าวันที่สองได้เป็นลมอยู่ที่กวางจูแน่อ่ะ”  แจจุงพูดเสียงเชิงกังวลพลางเอื้อมือจะกดปิดประตูลิฟต์

 

 

“เดี๋ยวก่อน!!!!”  เสียงนุ่มทุ่มดังขึ้นพร้อมๆกับเจ้าตัวและชายหนุ่มอีกคนวิ่งเข้ามาราวกับหนีอะไรสักอย่าง  ทั้งหมวก แว่นตาดำ ครบสูตรหากแต่สองหนุ่มหน้าหวานกลับไม่สนใจซะนี้

 

ประตูลิฟต์ค่อยๆปิดลงพร้อมๆกับลิฟต์ที่ค่อยๆเคลื่อนขึ้นไปสู่ชั้น 11

 

ทำไมรู้สึกแปลกๆนะ   แจจุงและจุนซูคิดขึ้นมาในใจอย่างรู้สึกตะหงิดๆ ทั้งสองคนเหลือบมองไปที่คนที่เข้ามาใหม่ก่อนจะเหลือบตามองกันเองพร้อมกับส่ายหัวเบาๆกับความคิดบ้าๆของตัว ที่คิดว่าบางทีอาจจะเป็น TOyou ก็ได้

 

“เออจุนซู...ฉันยังไม่ได้ซื้อพัดไปเชียร์หมียุนเลยอ่ะ!!!...”  เสียงแจจุงอุทานขึ้นอย่างตกใจ  เล่นเอาคน 4 ชีวิตที่อยู่ในลิฟต์สะดุ้งขึ้นทั้งแถบ  คนที่อาการหนักสุดคงเป็นผู้ชายโค้ทสีเทาที่ยืนอยู่ข้างหน้าแจจุง

 

“ฉันไม่ลงไปซื้อกับแกหรอกนะไอ้บ้า...ของสำคัญแบบนั้นแกลืมได้ไงฟ่ะ..แล้วพรุ้งนี้จะเอาอะไรไปเชียร์สามีตัวเองละ...อิโง่!!” จุนซูบ่นเล็กน้อยตามประสาโลมา  เรียกรอยยิ้มใสๆจากมุมปากของผู้ชายโค้ทสีดำสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆตัวเองได้ไม่น้อย

 

“โหหห...ไรว่ะจุนซูทีตอนที่แกลืมซื้อหูมิกกี้ฉันยังไปเป็นเพื่อนแกเลยนะ...ใจดีหน่อยซิว่ะเดี๋ยวไอ้ไก่มิกก็ไม่รับแกไปเป็นเจ้าสาวหรอกอิควาย!!” 

 

“อ้าว..พูดงี้ก็สวยดิฟ่ะ..หนอยยย...ยังกับหมียุนมันจะรับแกไปเป็นเจ้าสาวหรอกนะ....เห็นหน้าหมีๆแบบนั้นแต่เขาก็เลือกนะโว้ยแจจุง”   จุนซูพูดจิกกัดพร้อมยกยิ้มเล็กน้อย 

 

“หึ..หึ..คึคึ..กร๊ากกก”    เสียงหัวเราะอย่างสะใจดังขึ้นจากข้างหน้าของสองหนุ่มหน้าหวาน  แจจุงกับจุนซูหยุดปากที่กัดกันทันทีก่อนจะหันไปมองเจ้าของเสียงหัวเราะอย่างโกรธเคือง

 

“หัวเราะอะไรไม่ทราบ!!!”  แจซู(?) ตะโกนออกมาพร้อมกันราวกับนัดหมาย เล่นเอาชายโค้ทดำชะงักไปทันที

 

“มารยาทอ่ะมีไหมคนเขาทะเลาะกันอยู่ใครสั่งสอนให้มายืนขำห๊ะ!!!”  เจอไปหนึ่งดอกกับฤทธิ์ของโลมาสะบัดเขี้ยว

 

“อ่ะ...เอ่อ..” เสียงนุ่มๆที่ช่างคุ้นหูดังขึ้นน้อยๆ

 

“อะไร!...โอ้ยยย..รำคาญฟ่ะ..เหนื่อยก็เหนื่อย...เพื่อนก็โง่..ดันมาเจอคนไม่มีมารยาทอีก!!...โลมาเซ็งโว้ย!!”

 

“อ้าว..นี่คุณเรื่องอะไรมาพาลกับพวกผมล่ะ” ชายโค้ทดำพูดเชิงตำหนิ   น้ำเสียงที่ดังอย่างชัดเจนทำเอาโลมาชะงัก ปากสั่น ลิ้นพันกันทันที

 

“มะ...มะ...มะ...มะ.....มะ...กิ...”  เสียงแหบพูดตะกุกตะกัก  นิ้วชี้ชี้ไปที่ร่างของชายโค้ทดำอย่างตกตะลึง  ลำพังแค่เสียง..เขาจำได้อยู่แล้ว

MICKY!!!!!!!!!!

“มะกิ?....อะไรของแกอะจุนซู..แล้วนั้นชี้หน้าเขาทำไมอ่ะ..ทำยังกับเห็นผี”  แจจุงพูดขึ้นพลางมองไปที่จุนซูกับโค้ทดำและโค้ทเทาสลับกัน

 

“มิกกี้!!!!!”    จุนซูร้องขึ้นอย่างตกใจ  เล่นเอาแจจุงสะดุ้งทันที

 

“ห๊ะ!!...หา?...ไหนๆ…ไหนมิกกี้อยู่ไหน???”     แจจุงตะโกนถามพร้อมกับมองซ้ายมองขวา  อยู่ในลิฟต์นี่นามิกกี้มันจะมาจากไหนล่ะ

 

“อ่ะ..เอ่อ...” ชายโค้ทดำผู้ต้องสงสัยเป็นมิกกี้สะดุ้งทันทีตามนิ้วที่ชี้มาที่ตัวเองของคนตรงหน้า

 

“มิก!!! นาย…!!! นายคือมิกกี้!!!!” เสียงโลมาหวีดขึ้นเพื่อตอกย้ำทันที   ใช่! ใช่แน่ๆ เสียงนั้น เขาจำได้!!

 

แจจุงขมวดคิ้วอย่างสงสัย พลางมองสำรวจชายปริศนาสองคนนั้นอย่างสนใจ ในใจคิดตามจุนซูไปแล้ว หากแต่พวกเขาเคยเจอเหตุการ์ณแบบนี้มาแล้ว คิดว่าตัวเองโชคดีเจอ ToYou แต่พอเข้าไปทักกลับไม่ใช่

เล่นเอาหน้าแตก!! เก็บเศษหน้าแทบไม่ทัน!!

 

“บ้ารึเปล่าไอ้โลมาประสาทกลับ  ไก่ของแกมันจะมาอยู่ในนี้ได้ยังไง ป่านนี้คงตีปีกอยู่กับกิ๊กของมันแล้วล่ะ  เพี้ยนไปแล้วแน่ๆเพื่อนฉัน!!”  เพื่อนสาวด่ากลับ  เดี๋ยวก็ได้หน้าแตกกันอีกหรอก!!

 

“จริงๆนะแจ  แกดูดีๆซิวะ ตาแกแม่งก็โต  เสียงเมื่อกี้ฉันจำได้  ให้ตายเหอะ  ต้องเป็นมิกกี้  ปาร์คยูชอนแน่!!!”

 

“เมื่อครั้งก่อนแกก็พูดแบบเนี่ย แล้วเป็นไง หน้าแตกยับเลย  แกคิดดูให้ดีไอ้โลมา ปาร์คยูชอนเพิ่งจะลงจากเวทีเมื่อกี้ แล้วพ่อห้อยศรีฉวีวรรณของแก จะมาแรดอยู่ในลิฟต์กับแฟนคลับแบบพวกเราได้ยังไง”   แจจุงพูดพลางส่ายหน้าน้อยๆ ความจริงก็แอบหวังให้ใช้  แต่ประสบการณ์มันสอนมาเฟ้ยย

ให้ตายก็ไม่ย๊อมมม ไม่ยอมหน้าแตกอีกครั้งแน่ๆ

 

หากสังเกตให้ดีๆ ถ้าไม่มัวแต่เถียงกันสองคนอาจจะเห็นก็ได้นะ ว่าชายปริศนาสองคนถอนหายใจอย่างโล่งอกออกมาน้อยๆ

 

“ตะ..แต่...แต่ว่า”  จุนซูพยายามอย่างยิ่งที่จะหาข้อสนับสนุนมาเถียงไอ้เพื่อนหน้าสวยที่มองโลกในแง่ร้าย  แต่ก็ไม่พบวิถีทางนั้นเลย  ไอ้จะไปกระชากหมวกไอ้ชายคนนั้นก็กลัวว่าจะโดนกระทืบกลับ - -“

 

“เอาหน่าแก....วันคอนก็ได้เจอกันแล้ว”

 

“โหยยยย  อีกตั้งนาน!!  ฉันต้องขาดใจตายก่อนแน่ๆอ่ะแจ”  เสียงโลมาโวยวายง่องแง๊งตามประสบโดนขัดอารมณ์อิมเมจิ้น

 

“น้อยๆหน่อยพรุ่งนี้ก็วันคอนแล้วนะเฟ้ย แกพูดเหมือนอีกปีกว่างั้นแหละ ว่าแต่อย่างแกขอแค่มีน้ำเค็มก็อยู่รอดแล้วอิโลมาเกยอ่าวเกาหลี!!!”

 

“อย่าให้ฉันเห็นแกบ่นว่าหมีไม่ตกถึงท้องแล้วกัน!” โลมายังคงบ่นอุบอิบไปตามประสาสัตว์น้ำโดนแซว

 

เสียงโต้เถียงกันของทั้งคู่ยังคงดังไปเรื่อยๆจนลิฟต์ขึ้นไปถึงชั้นที่หมาย  ความจริงมันก็เรียกรอยยิ้มเล็กๆจากชายปริศนาทั้งสองคนได้เลยทีเดียวนะ

 

ติ๊ง!!! 

เสียงลิฟต์ดังขึ้นทันทีที่หยุดชั้น 11 ชั้นของร้านอาหารสุดหรู ที่ราคาแพงหูดับกินทีต้องผ่อนบ้านจ่าย ทั้ง 4 คนเดินออกมา จากลิฟต์พร้อมๆกัน   ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันน้อยๆอย่างแปลกใจ

 

“นี่แจพวกนี้มากินชั้นนี้ด้วยวะ”  โลมากระซิบ  แต่เสียงดังเยี่ยงตะโกน ผู้ถูกกล่าวถึงไม่ได้ยินคงหูตึง

 

“เออเห็นและ  แล้วไมอ่ะร้านนี้พ่อแกสร้างหรอคนอื่นถึงมากินไม่ได้”

 

“เอ๊ะ! ไอ้แจวันนี้แกเป็นไรมากปะเนี่ย กัดฉันจัง  ไม่ได้ฉีดวัคซีนรึไง”  โลมาหวีดเสียงกลับขณะที่ทั้งคู่กำลังเดินตามพนักงานไปยังโต๊ะที่เป็นแบบสายพานเคลื่อน(?) 

ทั้งคู่อาจจะไม่ได้สังเกตว่าพวกเขาถูกจัดให้นั่งตรงข้ามกลับชายปริศนาในลิฟต์นั้น

 

“ก็เปล่า  หงุดหงิดเฉยๆ  แกไม่สังเกตหรอวะ ยัย MC เยๆไรนั้นอ่ะ  วันนี้แม่งส่งสายตาให้หมีของฉันจังเลยว่ะ”  แจจุงบ่นตามประสาคนหวงไอดอลในดวงใจ 

 

บทสนทนาของทั้งคู่เริ่มเป็นที่สนใจของชายสองคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกันอย่างที่ทั้งคู่ไม่รู้ตัว

 

“อืม..เหมือนจะเห็นๆอยู่นะ    อ๋อ!!! แจ  แกก็ไอ้ MC เยๆ ไรนั้นมันกิ๊กคนล่าสุดของพ่อหมีแกนี้หว่า” สิ้นประโยค  ชายโค๊ทเทาที่ปัจจุบันยังคงไม่ถอดโค๊ท แอบสำลักน้ำมิรินด้าซ่าห์ไม่มีที่สิ้นสุด(?)น้อยๆ

 

แจจุงเบิกตากว้าง พลางตบโต๊ะจับตะเกียบ(?)อย่างคนคิดอะไรออกทันที = =”

 

“อ๋า!!!! ยัยผู้หญิงที่เราสองคนเห็นตอนที่ไปเฝ้า ToYou ที่ผับแถบๆชานเมืองอะนะ  ที่แต่งตัวเปรี้ยวๆ เลี้ยวรถแรงๆ แทบส่อยครีบโลมาแกกับปีกฉันไปข้างหนึ่งใช่ไหม!!!”

 

“เออ  คนนั้นแหละแก  ก็ว่าหน้าคุ้นๆ ฉันยังจำภาพที่ยัยนั้นควงขาหน้าหมีของแกออกมาจากผับได้เลยนะเว้ย ฉันยังแค้นแทนแกอ่ะแจคิดดู จุดนี้ไม่ไหวว่ะ แม่นี้ไม่ผ่านอย่างแรงเลยนะ  หลอกเกาะToYouดังชัวร์!!”  โลมากัดคิมบับไปพูดไปอย่างเจ็บแค้น แม้เขาจะรักเดียวสองใจ(?)กับไก่ แต่ก็ยังรักและหวงหมีด้วยเช่นกัน

 

เขาน่ะ For Me แฟนคลับของ ToYouนะ จะรักไก่ตัวเดียวก็ใช่เรื่อง

 

“มากอ่ะแก  แบบไม่ถูกชะตาตั้งแต่ออกมาจับไมค์และวันนี้ ใครก็ไม่รู้อยู่ๆดังชิงตำแหน่ง MC ประจำของToYou จากพี่บูมซะได้  ก็ว่าอยู่ที่แท้ก็เกาะหมีเพื่อหวังรวงผึ้งจนได้  โถ่เอ่ยยยหมีเอ่ยยหมี มีตาไม่มีแววรึไง ผู้หญิงแต่ละคนเลือกให้มันดีๆหน่อยก็ไม่ได้” แจจุงบ่นอุบอิบ เหมือนไม่ใส่ใจ แต่ข้างในเจ็บแปล๊บๆ แบบบอกไม่ถูก

 

บ้ารึเปล่ารักแบบนี้ไม่มีทางสมหวังหรอก คิมแจจุง

 

จุนซูชายตาเหลือบมองเพื่อนหน้าสวยข้างๆน้อยๆ  ดูก็รู้ว่าเสียใจ ปากด่าๆไปในใจตรงกันข้ามแน่ๆ   เหมือนเขาตอนรู้ข่าวมีไก่มีกิ๊กใหม่นั้นแหละ ปากก็บ่นก็ว่าคล้ายๆไม่ใส่ใจ แต่ใจจริงก็เจ็บจนจุก

 

“อีกสองวันยุนทิ้งชัวร์ฉันว่า  มันก็เป็นแบบนี้มาตลอดน่าแก อย่าเสียใจเลยคนเมื่อก่อนยังไม่จริงจังเลย คนนี้ก็คงเหมือนกันแหละ”  จุนซูพูดปลอบเพื่อน ก่อนจะยกน้ำมะพร้าวขึ้นดื่มอึกใหญ่

 

ชายโค๊ทเทาฝั่งตรงข้ามแอบลอบยิ้มกับคำพูดคนหน้าหวานคล้ายๆโลมาที่ปลอบใจเพื่อนหน้าสวยอีกคนนิดๆ พลางแอบพยักหน้าคับคล้ายเป็นสัญญาณว่า “ใช่” น้อยๆ

 

“เฮ้อ...ก็นะหวังว่าจะเป็นแบบนั้น  หมีมันยิ่งตาเท่าเม็ดถั่วอยู่ เกิดหลงยัยนั้นขึ้นมาก่อนเจอฉันจะทำไง”  ประโยคเพ้อๆของคนเพ้อเล่นเอาชายโค้ทเทาสำลักน้ำมิรินด้าซ่าห์ไม่มีที่ติอีกรอบ

 

“โหยยยยแจ พอสบายใจเพ้อใหญ่เลยนะแก  อยากจะให้หมีมันได้ยินประโยคนั้นจริงๆ  คงกลัวแกพิลึก”  ไอ้ที่ได้ยินคงมีโอกาสเป็นไปได้ แต่ไอ้ที่จะกลัวนั้นความจริงอาจจะไม่ก็ได้นะ หึหึ

 

“แหมทำเป็นแกไม่เคยเพ้อ ไอ้ที่โทรมาพูดกับฉันทุกวันๆ ไรนะ ทำนองว่าอยากจะจกไหปลาร้าปาร์คมากิน อยากจะปลิ้นเสื้อที่ปาร์คใส่ อยากจะแทรกไซร้ไปชอนไชในอกปาร์ค อยากจะลากมันขึ้นเตียง  อยากจะเสี้ยมห้อยมาจูบ อยากจะลูบเสื้อในปาร์ค  โอ๊ย!! เป็นกลอนหื่นๆมาแบบเนี่ย ทุกวันจนฉันท่องได้แล้วอ่ะ”

 

พรวด!!!!!!!!!!!!  สิ้นประโยคส่อ NC ความเพ้อของเพื่อนรักสัตว์โลกของตัวเอง  ชายโค้ทดำตรงข้ามกันก็สำลักน้ำมะขามเปียกออกมาทันที

 

“แค่กๆๆ  แค่ก! อ่ะ!! ฮะ..อ่ะ  แค่กๆ”  เสียงไอปนสำลักของชายตรงหน้าดังขึ้น คู่หู ForMe หันไปทันที ภาพที่ปรากฏทำให้ คิ้วสวย ของทั้งคู่ขมวดขึ้นน้อยๆอย่างสงสัย

 

“แจ....ฉันว่าจริงๆนะแก  สองคนนั้นอ่ะแปลกๆนะเว้ย” จุนซูกระซิบเบาๆ

 

“ไม่มีไรหรอก  เป็นฉัน ฉันก็สำลักว่ะแก ได้ยินไอ้ความเพ้อส่อ NC ของแกอ่ะ  เขาคงฟังพวกเราคุยอยู่มั่ง   ไม่มีมารยาทเลยเนอะ”  แจจุงกระซิบกลับไป

 

“ไม่แน่นะเว้ยแก  อาจจะเป็น ToYou จริงๆก็ได้”  เสียงดังขึ้นจากเดิมเล็กน้อย

 

“ไม่มีทาง!  ถ้าเป็นพวกเขาจริงๆ  ซวยสนิทเหอะขอบอกเล่นได้ยินฉันกับแกคุยกันตั้งแต่ในลิฟต์จนมาจะปล้ำพวกเขาต่อในร้าน โหยยยยย  มุดดินเลยเหอะ”  แจจุงพูดพลางคิดตาม   ถ้าพวกเขาได้ยินนะมีหวังกลัวหมดพอดี = =”

 

“เออก็จริง   แหม..แต่ว่านะไอ้ห้องที่แกจองไว้ชั้นเดียวกับ ToYou แน่หรอวะแจ” เปลี่ยนเรื่องได้เร็วมาก = =”  ยิ่งพูดคุยกัน ยิ่งทำให้ชายปริศนาสองคนสำลักบ่อยขึ้นเท่านั้น

 

“จะไปรู้ไหมอ่ะ  ไม่ใช่ ForMe วงในว่ะไม่มีเส้นสายเหมือนไอ้มิน จะได้ไปรู้ว่าชั้นไหน” แจจุงพูดอย่างหงุดหงิด  คิดแล้วมันก็แค้น

 

ไอ้ชางมินแฟนคลับวงในสุดใจขาดดิ้น ดีกรีเป็นถึงเพื่อนของพี่ของเพื่อนของกิ๊กคนที่ 35 ของปาร์คยูชอน  ข่าวสารที่ชางมินได้รับรู้มาจากเพื่อนของพี่ของเพื่อนของกิ๊กไก่นั้นจึงเป็นข่าวจริงไม่มีบิดพลิ้ว  ซึ่งแน่นอนชางมินไม่มีวันแพร่งพรายออกมาแน่

 

“พูดแล้วก็อิจฉามัน เป็นถึงเพื่อนของพี่ของเพื่อนของกิ๊กไก่ของฉัน (เริ่มงง = =) รู้ข่าว ToYou ก่อนใครเพื่อนเลยง่ะ  อยากรู้บ้างอ่ะ เฮ้อออ เซ็งเกิดมาบุญน้อย  ทำไงดีว่ะแจ”

 

“ช่างเหอะแกเรามันไม่มีวาสนาหรอก  เว้นซะว่าแกจะโชคดีตกเล้าไก่ขึ้นมาได้เป็นกิ๊กคนที่ เอ๋? เท่าไหร่แล้วอ่ะ” แจจุงถามขึ้นอย่างไม่แน่ใจ

 

“72”  เสียงโลมาตอบอย่างเซ็งๆ

 

“เออๆ นั้นแหละถ้าแกได้เป็นกิ๊กไก่คนที่ 73 นั้นแหละแก วงในสุดๆ  บางทีอาจจะชิดในเลยด้วยมั่ง -0-” พูดอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะคีบไก่เข้าปาก

 

“ง่ะ...73 หรอ  ชริ!!! ถ้าฉันได้เป็นคนที่ 73 นะ คนที่ 74 คงไม่มีอีกต่อไป  ปาร์คยูชอนต้องหยุดอยู่กับโลมา แต่เพียงผู้เดียว ว่ะฮ่าฮ่าฮ่า!!”

 

“เอาหมอนไหมแก?  หลับฝันเอาง่ายกว่าเหอะ”

 

“อย่าพูดไปตั้งแต่เกิดจนจะตายอยู่แล้ว ฉันยังไม่เคยฝันถึง ToYou เลยสักครั้งว่ะ  อ่านที่เขาเล่ากันในเว็บแล้วอยากฝันมั่ง  แม่งขนาดจะฝันยังไม่มีบุญ”

 

“เหมือนกัน = =  ขนาดฉันใส่รูปไว้ใต้หมอนแล้วน่ะแก ยังไม่แม้แต่จะฝันสักนิดอ่ะ”

 

“โถ่ถัง ไอ้แจไอ้เพื่อนรักชะตาชีวิตเราช่างอาภัพอะไรเช่นนี้ TOT”  โลมาเริ่มร้องโหยโหนกับชะตากรรมที่ต้องพบเจอ

 

“โฮฮฮฮฮฮ  ไอ้โลมา T^T”   ทางนี้ก็ไม่วายร่ำไห้กับชะตาชีวิตอันสุดแสนจะอับโชคแถมกรรมตามของตัวเองเช่นกัน

 

“หึหึ” เสียงหัวเราะดังขึ้นน้อยๆจากชายปริศนาทั้งสอง  หากแต่มันคงเบาเกินกว่าจะทำให้คู่หูที่สลดกับชะตาของตัวเองได้ยิน  สองหนุ่มหันไปมองกันอย่างรู้ทัน  คงจะได้ทำอะไรมากกว่าที่นั่งหัวเราะอยู่แบบนั้นถ้าโทรศัพท์จอมโหดไม่ดังขึ้นก่อน

ชายทั้งสองได้แต่ส่ายหน้าอย่างเสียดาย  ก่อนจะรีบลุกขึ้นไปชำระเงินแล้วเดินออกจากร้านไปทันที

หวังว่าเราคงได้มีโอกาสพบกันแบบใกล้ชิดอีกครั้งนะครับ...คนสวยทั้งสอง..

 

 

หลังจากกินได้อิ่มท้อง และน้ำตาตกเพราะค่าอาหารไปแล้ว คู่หู ForMe ทั้งสองก็จรลีออกไปจากร้านโดยสภาพที่กระเป๋าตังษ์เบาหวิ้ว ตามประสาคนจนๆสองคนที่เพิ่งหมดเงินไปกับค่าบัตรและค่าโรงแรม

 

“แจเอาไงดีแก...เราจะไปโรงแรมกันยังไงดี - -“ ค่าขนมเดือนนี้ฉันเหลือแค่ 5 วอนเอง ไม่มีตังษ์ขึ้นรถ”  ว่าไปคอตกไป โลมาได้แต่มองเพื่อนรักตาละห้อย

 

“จะรู้ไหมยังกับฉันจะรวยอ่ะนะแก....เดือนนี้ฉันเหลือแค่ 7 วอนเอง”

 

“แกก็เอาของเดือนหน้ามาใช้ก่อนดิ” โลมาพูดออกมาได้อย่างไม่คิด

 

“เฮ้ย!!! เรื่องอะไรเนี๋ย เดือนหน้าเราต้องประหยัดกันแกจำไม่ได้หรอจุนซู  เดือนหน้าพวกเราต้องขึ้นเครื่องไปคอนที่เคนย่าของ ToYou นะเว้ยยย”

 

“ก็รู้....จำอ่ะจำได้...แต่แกจะเดินไปโรงแรมรึไงว่ะแจ...มันอยู่คนละฟากเมืองเลยนะเว้ยยย!!!”

 

“เออดิ...เวลาแบบนี้ต่อให้อยู่คนละเมืองแกกับฉันก็ต้องเดิน!!!”   ว่าจบคนหน้าสวยก็รีบกระชากเพื่อนรักหน้าโลมาให้รีบเดินตามมาทันที

ทั้งสองเดินลัดเลาะไปตามริมฟุตบาทของถนนอย่างน่าเวทนา  รถโดยสารที่จะไปโรงแรมที่ว่านั้นขับผ่านหน้าไปคันแล้วคันเล่า สองคู่หูได้แต่มองตามตาละห้อย 

 

“หื้ม....ยุนนั้นมันใช่แฟนคลับที่พวกเราเจอในร้านใช่ป่ะว่ะ”  เสียงทุ้มหวาน  ของหนุ่มแว่นดำที่เป็นผู้ขับรถสีดำคันหรูที่ขับอยู่บริเวณฟุตบาทดังนั้น อย่างตื่นเต้น

“ไหนว่ะ?” ชายหน้าหมีที่นั่งอ่านหนังสือข้างๆกัน  เอ่ยถามอย่างสนใจเช่นกัน  สายตาสอดส่องหาคนที่เพื่อนรักพูดถึง บุคคลที่นินทาศิลปินดังอย่างเขาเสียงดังลั่นกลางห้องอาหารคลาส 5 ดาว

“นั้นไง..เดินกันอยู่สองคนั้นอ่ะ   ตาละห้อยกันเชียว  สงสัยไม่มีเงินนั่งรถไปโรงแรมกันแน่เลย”  ปาร์คยูชอนพูดพลางวิเคราะห์ไปพลาง  จำมาจากบทสนทนาที่เขาเองก็ไม่ได้อยากจะฟังแต่ยัย(?)สองคนนั้นดันพูดกันซะดังลั่น

“โอ้ว....เดินกันน่าเวทนาซะจริง...นั้นๆใจคอจะเดินขึ้นโทลเวกันด้วยรึไง....เฮ้ย!! เพื่อนปาร์ค  ช่วยกันหน่อยเหอะว่ะ”

ปาร์คยูชอนเบิกตากว้างกับคำพูดของศิลปินคู่หู

“แกจะบ้าเรอะไอ้หน้าหมี!!!  จะให้จอดรถรับแฟนคลับขึ้นมาเนี๋ยนะ...แล้วยิ่งเป็นสองคนนั้นอีก...ไม่มีทาง!!!”

“เฮ้ยย..แต่นั้นมันแฟนคลับพวกเรานะเว้ย...ใจคอจะทิ้งให้เดินขึ้นโทลเวกันจริงดิ”   ชองยุนโฮพูดไปพลางมองบุคคลที่ว่าไป  ผมดำคลับเชียว...ว้า~ สวยกว่าปาร์คยึนเยที่เขาเพิ่งควงซะอีกง่าส์~

หมีอยากกรี๊ด!!!~

“ไอ้ยุน...เก็บสายตาและน้ำลายขึ้นไปหน่อย...เหอๆแค่อ้าปากลิ้นหมีก็ออกเลยนะเมิง”  ว่าจบเพื่อนไก่ก็รีบเหยียบคันเร่งขับผ่านแฟนคลับทั้งสองคนนั้นไปทันที

เขาไม่ได้ใจร้ายหรอกนะ....ก็แค่ไม่อยากวุ่นวายเท่านั้นเอง

 

นิสัยที่แท้จริงของศิลปินมักไม่ได้เป็นอย่างที่แฟนคลับเห็นทั้งหมด...และ ToYou เองก็เช่นกัน

ชองยุนโฮ....ที่ใครๆก็เห็นว่าเป็นหนุ่มมาดขรึม แค่สายตาก็เย็นชาแบบที่เรียกได้ว่าใช้สายตาฆ่าคนได้นั้น ที่แท้จริงแล้วเขามันคาสโนว่าตัวจริงเสียงจริง เปลี่ยนผู้หญิงได้ไม่เว้นวัน สกปรกซกมก ชีวิตนี้คิดแต่เรื่อง ผู้หญิงและผู้หญิง ไม่เคยมีเรื่องอื่นใดอยู่ในหัวแม้แต่น้อย  นิสัยที่เย็นชาตามที่แฟนคลับล่ำลือ แท้จริงแล้ว กระล่อนจนหาตัวจับได้ยาก ไหลยิ่งกว่าปลาหมอ(?)แบบชนะเลิศ แถมยังตอแหลได้เนียนจนสตอเบอรรี่ต้องเรียกพ่ออีกต่างหาก  แต่ถึงกระนั้นเจ้าตัวเองก็ยังไม่เคยและไม่มีทางที่จะคิดทจริงจังกับใครเลยมาก่อนในชีวิตของตัวเอง

ผิดกับเพื่อนคู่หูหน้าไก่นามว่า

ปาร์คยูชอน...ใครๆก็มอบให้เขาเป็น Smile Killer Guy หนุ่มผู้น่ารักสดใส อารมณ์ดี ที่มีความเจ้าชู้เป็นเลิศ เปลี่ยนหญิงไม่เว้นนาที แถมยังเป็นคุณชายที่เย็นชาไม่ได้ รอยยิ้มหายจากหน้าไม่มี ยิ้มได้ยิ้มดีทั้งวัน ที่แท้จริงแล้วตัวตนของยูชอน เรียกได้ว่าน้ำแข็งยังต้องยอมแพ้ เย็นชาแบบหาที่เปรียบไม่ได้ เกลียดผู้หญิงจับใจ แม้บริษัทจะพยายามสร้างข่าวลือว่าเขามีกิ๊กเป็นร้อยเป็นพันแค่ไหน แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้เป็นไปตามข่าวแต่อย่างใด ยูชอนโปรดปรานการเฉย เป็นที่สุด และเกลียดการยิ้มมาแต่ไหนแต่ไร แต่เจ้าตัวก็ต้องจำยอมยิ้มเพื่อเป็นจุดขาย  ซ้ำเขาเองยังไม่ชอบแฟนคลับที่ติดพวกเขาจนตัวเองต้องลำบากแบบสองคนที่กำลังเดินขึ้นโทรเวเป็นอย่างมากด้วย

เรียกได้ว่าทั้งสองคนนั้น คาแรคเตอร์ตัวจริงสลับกันจากหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยทีเดียว

 

งานนี้การที่จะพิชิตใจทั้งสองคน...คงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

 

 

 ~::TO BE CON::~